Waarom was verandering nodig?
De uitspraak van het Europees Hof had grote gevolgen voor de sector. Volgens het Hof mocht er geen onderscheid meer worden gemaakt tussen overwerkvergoedingen voor fulltime- en deeltijdmedewerkers. Dit betekende dat zorgorganisaties hun volledige extra loonruimte kwijt zouden raken aan de vergoeding voor deeltijdmedewerkers, wat in sommige gevallen tot financiële onhoudbaarheid zou leiden.
Er is gekeken of binnen de oude methode een nieuwe meerwerkvergoeding vastgesteld kon worden. Echter dit bleek praktisch niet uitvoerbaar. Een toeslag van 50% zou organisaties in financiële problemen brengen en medewerkers zouden pas aan het eind van het jaar weten wat hun vergoeding zou zijn. Dit is niet werkbaar.
Van probleem naar oplossing: flexibiliteit wordt beloond
In plaats van vast te houden aan een systeem dat niet werkt, is gekozen voor een nieuwe aanpak waarbij flexibiliteit centraal staat. In plaats van vast te houden aan een systeem dat niet werkt, is gekozen voor een nieuwe aanpak waarbij flexibiliteit centraal staat. Niet alleen een eerlijke beloning geven, maar ook zorgen voor een stabielere werkstructuur.
De oplossing? Een opkomstbonus van €25 bruto per extra gewerkte dag, die maandelijks wordt uitbetaald. Daarnaast zijn er nieuwe roosterafspraken:
- Contracten tot 15 uur per week: maximaal 3 werkdagen per week.
- Contracten tussen 15 en 24 uur per week: maximaal 4 werkdagen per week.
- Contracten boven 24 uur per week: maximaal 5 werkdagen per week.
Een win-win voor medewerkers en werkgevers
Deze regeling biedt zorgprofessionals meer zekerheid en waardering voor hun extra inzet, terwijl werkgevers beter kunnen sturen op roosters zonder onhoudbare kosten. Het resultaat? Een toekomstbestendige cao die bijdraagt aan een stabielere zorgsector.
Met deze cao blijft de zorg in beweging – met waardering voor medewerkers en oog voor een gezonde sector.